Postanowienie XIV C 193/19

XIV C 193/19         

 

P O S T A N O W I E N I E

 

                                                                                                                             Dnia 17 października 2019 r.

 

Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu XIV Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący  Sędzia Katarzyna Tybur

 

po rozpoznaniu w dniu 17 października 2019 r. we Wrocławiu

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa Pretorius Sp. z o.o. z siedzibą w Kielcach  

przeciwko Wioletcie Mikuliszyn

o zapłatę

 

postanawia:        

  1. umorzyć postępowanie;
  2. oddalić wniosek strony powodowej o zwrot opłaty sądowej od pozwu.

 

                                                                   U z a s a d n i e n i e

Pretorius Sp. z o.o. z siedzibą w Kielcach wytoczyła powództwo przeciwko Wioletcie Mikuliszyn o zapłatę 3 614,27 zł wraz z odsetkami i kosztami procesu. Sprawa została skierowana do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie w elektronicznym postępowaniu upominawczym, który stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty w tym postępowaniu i przekazał sprawę tut. Sądowi jako sądowi właściwości ogólnej. 

W piśmie procesowym z dnia 30 września 2019 r. strona powodowa, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, oświadczyła, że cofa pozew. Pismo wpłynęło do tut. Sądu przed rozpoczęciem rozprawy, o terminie której pozwana byłaby skutecznie zawiadomiona (pierwsza rozprawa, wyznaczona na dzień 4 września 2019 r., z powodu nieskutecznego zawiadomienia pozwanej, została odroczona). 

Zgodnie z treścią art. 203 § 1 k.p.c. pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku. Pozew cofnięty nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa (art. 203 § 2 zd. 1 k.p.c.). Cofnięcie pozwu jest czynnością dyspozytywną powoda - rezygnacją z szukania ochrony prawnej w ramach tego postępowania. Do chwili rozpoczęcia rozprawy przepis art. 203 § 1 k.p.c. przyznaje nieograniczone i wyłącznie od woli powoda zależne prawo cofnięcia pozwu. Pod pojęciem terminu „rozpoczęcia rozprawy” należy rozumieć termin, o którym strony zostały skutecznie zawiadomione.

Co do zasady Sąd jest związany cofnięciem pozwu. Tylko w wypadku, gdy czynność tę należałoby ocenić w  świetle dotychczasowych oświadczeń i twierdzeń stron, a także w  świetle ewentualnego materiału dowodowego zebranego do tej pory w sprawie, jako czynność, która jest sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego lub czynność, która zmierza do obejścia prawa - sąd może uznać cofnięcie pozwu za niedopuszczalne (art. 203 § 4 k.p.c.). Ponieważ, w ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy przesłanki negatywne, o których mowa w art. 203 § 4 k.p.c., nie zachodzą, cofnięcie pozwu jest prawnie skuteczne. W tych okolicznościach postępowanie w sprawie, na podstawie art. 355 § 1 k.p.c., podlega umorzeniu (pkt I). 

Jeżeli natomiast chodzi o żądanie zwrotu uiszczonej opłaty sądowej od pozwu, to brak jest po temu podstaw prawnych.

Przepis art. 79 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych przewiduje bowiem, że sąd z urzędu zwraca stronie całą uiszczoną opłatę od pisma cofniętego, jeżeli to cofnięcie nastąpiło przed wysłaniem odpisu pisma innym stronom, a w braku takich stron - przed wysłaniem zawiadomienia o terminie posiedzenia. Przepis art. 79 ust. 1 pkt 3 lit. a), który przewiduje zwrot połowy uiszczonej opłaty, odnosi się natomiast do pisma cofniętego przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana. W okolicznościach niniejszej sprawy tymczasem pismo do strony przeciwnej zostało uprzednio wysłane, rozpoczęto też posiedzenie, na które sprawa została skierowana. I tak, sprawa była skierowana na posiedzenie niejawne celem merytorycznego rozpoznania - rozważenia wydania nakazu zapłaty, a więc sytuacja, o której mowa w art. 79 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, nie zachodzi. W powołanym przepisie, biorąc pod uwagę wykładnię językową i ratio legis regulacji, nie chodzi bowiem tylko o rozprawę.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, orzeczono, jak na wstępie.

Opublikował: Krzysztof Bartos , 2019-11-07 09:54:03
Ostatnia edycja: 2019-11-07 09:54 Licznik odwiedzin: 52