Postanowienie XIV Ns 410/19

Sygn. akt XIV Ns 410/19

 

 

P O S T A N O W I E N I E

 

Dnia 12 października 2019 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu XIV Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący           Sędzia Katarzyna Tybur

po rozpoznaniu w dniu 12 października 2019 r. we Wrocławiu

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z wniosku Gminy Wrocław   

o likwidację niepodjętego depozytu

postanawia:

  1. wezwać do udziału w postępowaniu w charakterze uczestników osoby uprawnione do odbioru depozytu przez obwieszczenie publiczne w budynku sądowym;
  2. stwierdzić likwidację z mocy prawa niepodjętego depozytu w postaci środków pieniężnych w kwocie 254,80 zł, przechowywanych przez Miejskie Centrum Usług Socjalnych we Wrocławiu, stanowiących własność Jana Banasika zmarłego w dniu 3 września 2006 r. we Wrocławiu;
  3. polecić Dyrektorowi Miejskiego Centrum Usług Socjalnych we Wrocławiu przekazanie depozytu, o którym mowa w punkcie II postanowienia, naczelnikowi właściwego urzędu skarbowego.

 

U z a s a d n i e n i e

Wnioskodawca wniósł o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu w kwocie 254,80 zł po zmarłym Janie Banasiku. W uzasadnieniu podano, iż Jan Banasik był mieszkanką Domu Pomocy Społecznej we Wrocławiu; podczas pobytu złożył środki finansowe na rachunku depozytowym Miejskiego Centrum Usług Socjalnych. Jan Banasik zmarł w dniu 3 września 2006 r., pozostawiając na rachunku depozytowym kwotę, która na dzień złożenia wniosku wynosi 254,80 zł. Jak podano, wnioskodawca podjął próbę ustalenia osób uprawnionych do podjęcia depozytu. Z danych rejestru PESEL wynika, iż spadkodawca nie pozostawił po sobie zstępnych ani innych krewnych; nie toczyło się postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku. Wnioskodawca poszukiwał także osób uprawnionych do odbioru depozytu poprzez wywieszenie w dniu 15 grudnia 2014 r. na okres 6 miesięcy ogłoszenia na tablicy informacyjnej w siedzibie Miejskiego Centrum Usług Socjalnych we Wrocławiu.

Zgodnie z treścią art. 510 § 1 k.p.c., zainteresowanym w sprawie jest każdy, czyich praw dotyczy wynik postępowania, może on wziąć udział w każdym stanie sprawy aż do zakończenia postępowania w drugiej instancji. Sąd ma obowiązek zapewnienia udziału w postępowaniu                      o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu wszystkim uczestnikom tego postępowania. Oznaczenie osoby uprawnionej do odbioru depozytu jest niezbędne, gdyż jest ona uczestnikiem postępowania o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu, oprócz wnioskodawcy.                         W sytuacji, gdy nie jest znana osoba uprawniona do odbioru depozytu lub nie jest znane jej miejsce zamieszkania lub siedziba, wnioskodawca powinien przekazać dowody potwierdzające dokonanie czynności umożliwiających wyjaśnienie tych okoliczności (art. 693 [19] k.p.c.). Jeżeli wnioskodawca nie może przedstawić takich dowodów bądź dowody te nie są wystarczające sąd dokona ustalenia tych okoliczności z urzędu (zob. J. Gudowski, [w:] Ereciński, Komentarz KPC, t. 3, 2009, s. 444). W związku z tym w przypadku, gdy - tak jak w niniejszej sprawie - uczestnicy postępowania nie są znani lub których miejsce zamieszkania lub siedziba nie jest znane, sąd dokonuje wezwania poprzez obwieszczenie publiczne w budynku sądowym, co mając na uwadze orzeczono, jak w punkcie I postanowienia.

Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów (Dz.U. Nr 208, poz. 1537 ze zm.), likwidacja niepodjętego depozytu              z mocy prawa następuje w razie niepodjęcia depozytu przez uprawnionego, mimo upływu terminu do odbioru depozytu, który wynosi 3 lata od dnia doręczenia wezwania do odbioru uprawnionemu, a w przypadku braku możliwości doręczenia wezwania do odbioru depozytu lub nieustalenia uprawnionego przechowujący depozyt jest obowiązany dokonać wezwania poprzez jego wywieszenia na tablicy informacyjnej w swojej siedzibie na okres 6 miesięcy (art. 6 ust. 5 ustawy).

Zgodnie z regulacją art. 9 ust. 1 powołanej ustawy likwidację niepodjętego depozytu stwierdza sąd na wniosek przechowującego depozyt.

Jak wynika z przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów, pomimo stosownych wezwań, nikt nie zgłosił się po odbiór depozytu. Termin 3 lat wskazany w ustawie o likwidacji niepodjętych depozytów upłynął bezskutecznie, zatem na podstawie art. 4 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów postanowiono, jak w punkcie II postanowienia. 

Z kolei jak stanowi art. 693 [22] k.p.c., do wykonania orzeczenia o stwierdzeniu likwidacji niepodjętego depozytu jest obowiązany naczelnik właściwego urzędu skarbowego                 w trybie i na zasadach określonych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Naczelnik właściwego urzędu skarbowego jest wyłącznie podmiotem obowiązanym do wykonania orzeczenia Sądu, co mając na uwadze orzeczono, jak w punkcie III postanowienia.

Opublikował: Krzysztof Bartos , 2019-10-29 13:06:00
Ostatnia edycja: 2019-10-29 13:06 Licznik odwiedzin: 72